Star Wars: The Mandalorian

Follow

De Mandalorian laat zien waarom Star Wars kleiner moet zijn

Twee maanden geleden, net voordat The Mandalorian op première ging op Disney +, maakte ik een grapje met een paar vrienden: zou het niet grappig zijn als deze show beter was dan Star Wars: The Rise of Skywalker? Ik dacht dat het onwaarschijnlijk was, maar mogelijk: een trilogie goed beëindigen is moeilijk, en The Mandalorian had er niet zo veel verwachtingen over. Acht weken later en The Rise of Skywalker is uit, een zeer winstgevende hete puinhoop, en The Mandalorian sluit zijn eerste seizoen af met een finale die niet veel probeert, maar ook rockt. Het is verrassend genoeg de betere Star Wars.

The Mandalorian shows why Star Wars should be smaller
The Mandalorian shows why Star Wars should be smaller

De meeste redenen waarom ik The Mandalorian leuk vind, zijn eigenlijk dingen die de meeste Star Wars-films niet doen. Het heeft geen Jedi, of iemand die zelfs maar van de Force heeft gehoord. Het gaat niet om een Uitverkorene. Het gaat zelfs niet zozeer om zijn plaats in een groots verhaal – zeker, de show maakt het gemakkelijk om erachter te komen dat het zich afspeelt na The Return of the Jedi en er zijn een aantal bekende Star Wars-uitrustingen. Maar het algemene verhaal? Heel veel doet zijn eigen ding.

Laten we het samenvatten: de gelijknamige Mandalorian is een premiejager die een goedbetaalde baan aanneemt voor een voormalige keizerlijke officier. Die baan blijkt een kind met speciale krachten te zijn. Hij besluit het kind niet over te dragen aan de absoluut kwaadaardige keizerlijke holdouts en gaat op de vlucht. De stoïcijnse Mandalorianus en de schattige baby beleven avonturen, waarvan de meeste erop gericht zijn dat je ongeveer twee of drie keer per aflevering zegt: “Hé, dat is cool”.

Baby Yoda
Baby Yoda

Ik ben dol op hoe onbeduidend The Mandalorian voelt, vooral omdat de Star Wars-films gaan over mensen die grote belangrijke dingen doen met betrekking tot het lot van de Melkweg of wat dan ook. Het eindigt zelfs met een herbevestiging van de status quo: Mando en The Child, op pad. Wat zullen ze vervolgens vinden?

Een groot deel van de Star Wars-charme is de manier waarop het voelt als een wereld waarin je kunt leven. En The Mandalorian? Het laat mensen zien die gewoon proberen rond te komen, in het galactische equivalent van een kleine, Midwesten boerderijstad. Natuurlijk, het rijk is gevallen en de nieuwe republiek begint zijn voeten te krijgen (alleen om weer te vallen tegen de tijd dat The Force Awakens rond rolt), maar dat doet er allemaal niet toe. Hier proberen ze gewoon lelijke hagedissen op te voeden en hun ruimteschepen te vergassen zodat ze de volgende klus kunnen halen.

Nu ik het heb gezien, dit is de Star Wars waar ik meer van wil. Kleinere verhalen, over kleinere mensen, nobel of egoïstisch op een manier die door hun eigen gemeenschappen stroomt, niet de hele verdomde melkweg. Het is deze implicatie in het hart van The Last Jedi die die film zo boeiend maakte, en de afleidingen die The Clone Wars maakte in het leven van Clone Troopers fascinerend om te zien. We komen naar Star Wars voor de grote en spectaculaire, maar we blijven omdat het altijd ruimte liet voor de kleine en intieme.

The post The Mandalorian shows why Star Wars should be smaller appeared first on LOUDLABS.

Lost Password